จุดเริ่มต้นของคนที่ชื่อว่าอาคาเนะ

แปลจาก: http://ameblo.jp/did-akane/entry-11935329042.html

เนื่องจากอ่านอันแปลไทยที่อาคาเน็นอัพแล้วเงิบเบาๆ
ประกอบกับว่าง นั่งรอเอกสารอยู่ว่างมากก ลองซักตั้งวะ ถถถ
ส่งไปให้ฮีแล้วฮีไม่อัพ ฉันอัพเองก็ได้แจ้ ถถถถ
**special thanks to Mukku ที่ช่วยเช็คและแก้ให้ ขอบคุณมากๆ

จุดเริ่มต้นของคนที่ชื่อว่าอาคาเนะ

จริงๆแล้วผมเคยชอบตัวตนของตัวเอง
แต่ว่าพอรู้ตัวอีกทีผมก็เกลียดตัวเองไปซะแล้ว
พอตระหนักได้ถึงตัวเองที่กลายเป็นแบบนั้นไป
ในที่สุดผมก็นึกได้ถึงตอนที่ชอบตัวตนของตัวเองอีกครั้ง
ตอนนั้นมันก็นานมาแล้ว
เป็นตอนที่ยังเด็กมากๆ
ตอนที่ยังเชื่อมั่นในทุกสิ่งและคิดว่างทุกอย่างจะเป็นไปอย่างที่คิด
ในตอนที่ผมชอบแอบเปิล
นั่นคือสิ่งเดียวที่ผมจำได้
มันไม่มีเหตุผลอะไรหรอก
ก็แค่ชอบมาตั้งแต่ตอนแรก
แต่ว่า
ผมได้รู้ว่ามีหลายเรื่องที่ไม่เป็นไปอย่างราบรื่น
ผมได้รู้จักการร้องไห้
ผมได้เรียนรู้ว่าถึงจะร้องไห้ไปก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้
ในทางกลับกันผมได้สูญเสียความเชื่อมั่นไป
พอรู้ตัวอีกทีผมก็ได้รู้ว่าคนเราสามารถกลั้นน้ำตาได้ตามที่ตนตั้งใจ
แต่ถึงอย่างนั้นเวลาที่อดทนไม่ไหวหยดน้ำมันก็เอ่อขึ้นมาที่ดวงตา
แล้ววันหนึ่งผมก็รู้ว่าสิ่งนั้นมันเรียกว่าน้ำตา
ในตอนที่ผมได้รู้ชื่อของมัน
พอรู้ตัวผมก็สามารถบอกที่มาของน้ำตาได้
ผมได้ตระหนักว่าถึงแม้จะบอกความรู้สึกที่แท้จริงไปแต่บางทีก็ยังโดนปฏิเสธอยู่
ทั้งๆที่คิดว่าทุกอย่างมันจะเป็นไปอย่างราบรื่น
ทั้งๆที่สามารถบอกความรู้สึกของตัวเองได้แล้วแท้ๆ
ผมได้รู้ว่ายิ่งทำแบบนั้นได้ดีแค่ไหนก็ตามยังไงก็โดนปฏิเสธเสียมากกว่า
ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมรับรู้ถึงความผิดพลาดของตัวเอง
ได้รู้สึกถึงความพ่ายแพ้เป็นครั้งแรกและน้ำตามันก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ
และค่อยๆเริ่มสงสัยในตัวเอง
นี่คือการโดนปฏิเสธอีกแล้วงั้นเหรอ
ในตอนนั้นผมได้รู้จักความเศร้า
ผมเรียนรู้ว่าถ้าเศร้าแล้วจะเจ็บที่หน้าอก
ใช่
เป็นครั้งแรกที่รู้ว่าหัวใจอยู่ตรงไหน
แต่ยังไม่เข้าใจความหมายของหัวใจหรอก
ผมตระหนักว่ายิ่งพ่ายแพ้เท่าไหร่ ผมก็ยิ่งเกลียดตัวเองมากขึ้นเท่านั้น
พอรู้ตัวอีกที
ตัวตนที่ผมชอบนั้น
ก็ถูกตัวตนที่ผมเกลียดเอาชนะจนได้
ในตอนนั้นผมไม่สามารถยกโทษให้กับตัวตนที่ผมเกลียดได้
ผมสูญเสียจุดมุ่งหมายของการมีชีวิตอยู่ไป
ผมเลยคร่ำครวญหาความตาย
ในตอนนั้นผมโหยหาความตาย
และในขณะเดียวกันก็ได้รู้จักกับความสิ้นหวัง
เป็นตอนที่ผมเริ่มจะหาวิธีที่จะนำผมไปสู่ความตาย
ผมพยายามจะตามหา ตามหา และตามหาวิธีต่างๆเท่าที่ผมจะนึกได้
แล้ววันหนึ่งจู่ๆก็มีกำแพงปรากฏขึ้นมา
ขาวและดำ
มันไม่มีสีใดๆ
แต่ที่แน่ๆมันมีประตูอยู่ และผมก็เปิดมันออก
พอเปิดออกก็มีเจ้านั่นอยู่
มันท่าทางเอาเรื่องมากทีเดียว
เพราะงั้นทางนี้ก็เลยต้องก้าวร้าวกลับ
และผมได้สู้
พอรู้ตัวอีกทีการต่อสู่นั้นก็จบลง ในตอนนั้นประตูก็ปิดลงและกำแพงก็ไกลออกไป
ด้วยความเร็วมาก
พอรู้ตัวอีกทีทัศนวิสัยก็ชัดเจนขึ้น
และน้ำตาก็ไหลริน
ความเจ็บใจจากการพ่ายแพ้
ที่เหนือไปกว่านั้น
ผมได้รู้ว่าหากคุณก้าวร้าวใส่ใคร เขาก็จะตอบกลับด้วยความก้าวร้าว
ตอนนั้นผมจึงได้รู้จักกับความอ่อนโยน
ในตอนนั้น
ค่าสาปที่เรียกว่าความอึดอัดใจได้คลายไปเป็นครั้งแรก
และที่นั่นก็มีความจริงอยู่
ผมเพิ่งรู้ว่าประตูนั่นเป็นประตูที่นำไปสู่ความจริง
และตอนนั้นความอยากตายก็หายไป
ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมสงสัยในตัวตนที่ผมเกลียด
แต่จริงๆความรู้สึกนั่นได้หายไปแล้ว
เหมือนว่าผมจะชอบตัวผมที่เคยเกลียดได้แล้วล่ะ
ในตอนนั้นน้ำตาที่ผมลืมไปแล้วก็ไหลออกมา
ผมจำตัวเองที่เคยร้องไห้ได้
และนึกได้ว่าผมเกลียดตัวเองที่ร้องไห้ไม่ได้
ตอนนี้ผมชอบตัวเองที่ร้องไห้ได้แล้วล่ะ
ที่สำคัญที่สุดผมค่อยๆกลับมาเชื่อมั่นในตัวตนที่ผมเคยสงสัย
ในตอนนั้นผมรู้ว่ามันไม่มีความจำเป็นอะไรที่จะต้องเกลียดตัวเองแล้วล่ะ
เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกว่าตัวเองมีค่า
สิ่งที่ผมตามหามาตลอด
คือคุณค่าของการมีอยู่ของตัวเอง
และคนที่สอนให้ผมรู้จักถึงคุณค่านั่น
คือคนที่ผมเคยสาบานมาก่อนว่าจะไม่เชื่อเลย
คนที่ผมไม่รู้จักมากมายได้สอนผมรู้จักมัน
ผมนึกได้ถึงความสุขในจิตใจ
ในตอนนั้นน้ำตาก็หลั่งไหลเพราะความสุข
และก็เป็นครั้งแรกที่น้ำตาไม่ได้ไหลเพราะความเสียใจหรือความโศกเศร้า
ผมได้รู้เป็นครั้งแรกว่าว่าคนเราสามารถร้องไห้เพราะมีความสุขได้
ผมอยากจะเชื่อมั่นในตัวเอง
ถ้าเชื่อมั่นในตัวเองได้ละก็อยากจะลองเชื่อมั่นในคนอื่นดู
ผมได้คิดแบบนั้น
เป็นครั้งแรกที่ผมรู้จักความเชื่อมั่นที่มาจากใจจริงๆ
ผมรู้สึกได้ถึงความสุขของการมีชีวิตอยู่
ตอนนั้นเป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกอยากจะมีชีวิตอยู่
พอคิดแบบนั้นก็รู้สึกกลัวความตายขึ้นมาทันที
ถ้าคนที่เชื่อมั่นในตัวเราตายไปผมคงจะเสียใจ
ถ้าเป็นคนที่เชื่อมั่นในกันและกันเกิดผมตายไปผมคิดว่าเขาคงจะเสียใจเช่นกัน
เป็นครั้งแรกที่คิดได้แบบนั้น
เพราะผมสามารถที่จะไว้ใจในตัวคนอื่นได้เช่นกัน
และคนอื่นก็เชื่อมั่นในตัวผมที่เป็นแบบนั้นเช่นกัน
ผมรู้สึกถึงความสำคัญของคุณค่าของการมีอยู่ของตัวเอง
พอคิดได้แบบนั้นผมแทบจะไม่ต้องใช้เวลาเลยที่จะตระหนักถึงความสำคัญของโชคชะตา
ตัวผมที่เชื่อมั่นในตัวเองคิดแบบนั้นเลยไม่มีเหตุผลอะไรที่จะต้องมาเคลือบแคลงใจอีก
และในพริบตาผมได้เห็นโลกทั้งใบเปลี่ยนไป
แม้ตัวผมจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไปเลยแต่ผมรู้สึกได้ว่าโลกมันค่อยๆเปลี่ยนไป
ในตอนนั้นผมก็ได้รู้จักกับสิงที่เรียกว่าโชคชะตา
และได้ยอมรับมัน
เพราะตัวตนที่ผมเชื่อมั่น เชื่อในสิ่งนั้นได้
ผมเลยสามารถเชื่อมั่นในตัวเองได้
สิ่งที่เปลี่ยนไป
ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นผมเอง
น่าแปลกใจที่ถ้าเราเปลี่ยนความคิดแล้วเราจะเห็นโลกทั้งใบเปลี่ยนไปได้หรอ
เพราะความเป็นไปได้ที่เรียกว่าความหวังมันเปี่ยมล้นหรอถึงให้เห็นโลกเปลี่ยนไปจนน่าตกใจขนาดนั้น
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปคือตัวผมเอง
โลกมันเต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังมาตั้งแต่แรกแล้ว
ผมได้รู้
ผมได้ยอมรับมัน
และผมได้ยอมรับตัวเองที่คิดแบบนั้น
จู่ๆวันหนึ่งโลกอันสิ้นหลังก็เปลี่ยนไปเป็นความหวัง
ในตอนแรกมันก็เต็มไปด้วยความประหลาดใจ
แม้กระทั่งทัศนียภาพในตอนที่ผมสงสัยและทุกอย่างสิ้นหวังก็เปลี่ยนไป
ผมจำตอนนั้นได้
ตัวผมในตอนที่สิ้นหวัง
คนที่สิ้นหวังก็ทำได้เพียงส่งต่อความสิ้นหวัง
ตัวผมที่กำลังสิ้นหวังพยายามจะให้คนอื่นรับรู้ถึงความสิ้นหวังของตัวเอง
ผมไม่อยากจะกลับไปเป็นตัวเองในตอนนั้นอีกแล้ว
ดีใจที่เปลี่ยนตัวเองได้ ผมชอบตัวผมเองมากขึ้นอีกเรื่องแล้วล่ะ
ถ้าค้นหาสิ่งที่ตัวเองชอบได้ซักอย่างก็ง่ายแล้วล่ะที่จะอื่นๆที่ชอบอีก
พอรู้ตัวจิตใจของผมก็เปี่ยมล้นไปด้วยความหวัง
ตอนนั้นแหละเป็นครั้งแรกที่ผมได้รู้
ว่าความสิ้นหวังก่อให้เกิดได้เพียงความสิ้นหวัง
สิ่งที่รออยู่ที่ปลายทางนั่นก็คือความตาย
ในตอนนั้นผมก็เข้าใจแล้วว่าทำไมคนเขาถึงพูดว่าความสิ้นหวังเป็นหนทางสู่ความตาย
ในทางกลับกัน
ความหวังมันสามารถไหลล้นได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด
ผมได้รู้ว่าความหวังอันเปี่ยมล้นนั่นสามารถกลายเป็นความหวังสำหรับคนอื่นได้
เพราะความหวังมีอยู่มากล้นผมเลยคิดว่าจะส่งต่อให้กับคนอื่นให้มากเท่าใดก็ได้
พอรู้ตัวอีกทีผมก็ได้มอบความหวังให้กับคนรอบตัว
ผมเคยคิดว่าผมไม่มีทางที่จะสื่อใจของผมถึงคนอื่นได้
แต่ว่าตอนนี้ผมมั่นใจว่าบนโลกที่อยู่ตรงหน้าผมผมสามารถถ่ายทอดความหวังของผมให้กับคนอื่นได้
และในตอนนั้นผมได้รู้จักกับการส่งต่อความรู้สึก
ในที่สุดก็จำตอนนั้นได้
ตอนที่ยังเด็ก ตอนที่ยังเชื่อมั่นในตัวเอง ตอนที่เชื่อมั่นว่าทุกอย่างจะเป็นไปอย่างราบรื่น ผมชอบตัวเองในตอนนั้นมากที่หัวเราะและร้องไห้ได้อย่างใสซื่อ
แต่พอรู้ว่ามันไม่ได้เป็นอย่างที่คิดก็เริ่มที่จะเคลือบแคลงคนอื่น
ผมนึกถึงตอนที่ตัวตนของผมก่อกำเนิดขึ้น
พอรู้ตัวอีกทีผมก็เคลือบแคลงใจแม้กระทั่งในอัตตาของตัวเอง
และนั่นคือสาเหตุที่ทำให้ผมเกลียดตัวเอง

========================================

ช่วงกำลังเห่อบล็อกใหม่ก็งี้แหละนะ
เข้าใจเข้าด้วย ถถถถ

may♪

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s